پشت شیشه ها کسی سکوت می کند

عابری گرسنه فکر قوت می کند

این طرف کسی هوای سیب کرده است

آدم از بر خدا هبوت می کند !

قافیه گسسته شد و باز باز باز

این غزل به واژه ای سقوط می کند ...

***

عابری که پشت هیچ ناپدید شد....

عابری که باز هم سکوت می کند.

سالک رند خراب آلوده ام

مست تقدیرم شراب آلوده ام

جسم "تی پا" خورده ای تسلیم مرگ

روح مفلوکی عذاب آلوده ام

من بی خیر از خویشم و تو بی خبر از من

رفتم که در این شهر نبینی اثر از من

رفتم که دل سر به هوای تو نخواهد

فردا گل نوخاسته ای تازه تر از من...

...

باز هم در دل این شهر کسی گم شده است

درد پنهان کسی غیبت مردم شده است

باز هم کوچه پر از غربت شامی دگر است

دل من در پی پیوند سلامی دگر است

سنگی از سمت جنون آمد و بر پنجره خورد

شبحی آمد و لرزان به نگاهم گره خورد

شبحی رنگ صمیمیت شبهای دلم

شبحی آمده از سمت تمنای دلم

نگهی کرد به آن پنجره بسته و رفت

خنده ای زد به من عاشق دلخسته و رفت

***

های... شبگرد غزلپوش خیابان دلم

با غم عشق تو پرداخته شد آب و گلم

تا که از کوچه گذر کرد شبی سایه ی تو

دلم افتاد از آن ثانیه ها در پی تو

آه ... آن شب که تو را دیدم و نشناختمت

دل دیوانه من بودی و من باختمت

از پس شیشه مرا باز تماشا کردی

اشک لرزان مرا دیدی و حاشا کردی

آه ... ای پیر خراباتی پیمانه به دست

در همین کوچه تاریک دلم گم شده است

در همین کوچه که آن شب من و تو آه شدیم

از تب عشق در آن یک نفس آگاه شدیم 

واژه واژه دل من را تو سرودی آن شب

آنکه من را به تو  پیوست تو بودی آن شب

ای که بین من و تو جز تو کسی فاصله نیست

بشکن عشق بلورین مرا هم گله نیست

بشکن تا که از این کوچه فراتر برویم

اول شعر به آن مصرع آخر برویم

 مصرع آخر شعر منی ای جلوه ناز

با من شبزده مست غزلسوز بساز

دوباره در سکوت شب دلم جوانه کرده است

و در نگاه خسته ام غم تو خانه کرده است

مسیح آفتابها ! کجاست سایه سار تو ؟!

که نرگس نگاه من تو را بهانه کرده است

ببین چگونه می تپد دلم در این سکوت شب...

دلی که در هوای تو شبی جوانه کرده است

چگونه دل کند ز تو کسی که سالهای سال

شلال گیسوی تو را به خواب شانه کرده است

روا مدار این چنین غریب و در به در شوم

که مهر تو به هر دری مرا روانه کرده است

...

خدا کند بیاید آن کسی که نام پاک او

سکوت هر شب مرا پر از ترانه کرده است...

به ناز رفتی و من تا نیاز باریدم

چو اشک زاهد شب در نماز باریدم

به استجابت دستت دلم دوباره شکست

نماز عشق تو را تا نیاز باریدم

چو اشک بر سر مژگان خویش لرزیدم

چو غم در آن شب دور و دراز باریدم

غریب سوز و گدازی دلم به پای تو داشت

به سوز عشق تو همپای ساز باریدم

تو باد مست بهاری و من چو ابر خزان

دلم شکستی و من دلنواز باریدم....

...